Çocuk

Son zamanlarda aramızdan teker teker ayrılan, görmek istemediğimiz gerçeğe kapalı gözlerimizin fark edemediği sorunlarla boğuşan, bana dokunmayan evladır da vücut bulmuş bencil zihniyetimizin ürünü olduğunu düşündüğüm, ancak gördüğümüz herşeyin parçası olduğumuzun idrakine varmamıza vesile olmasını dileğim zamansız göçen evlatlara hitaben…

 

Benden önce öyle mi hem de zamansız

Geride senden kalan boşluk, yıkıldım amansız

Zaman anlamadan geçmiş selamsız, sabahsız

Ellerim daha dokunamayacak, ayazdayım insafsız

 

Bisiklet, sen ve ben, bizden geçen

Yollar bizim, rüzgarda yuvalanmış neşen

Uçurtma kaçtığında gökyüzü bir yaren

Sadece kahkahaydı o an içimizden gelen

 

Sen çocuk, ben çocuk dünyayı keşfeden

Gölgelerin içinden, kalelerden, sislerden geçen

Saklanmak ne güzelmiş sende Kaf dağı ben

Uyandığımda aklım fikrim sen, sende kuyulanmış neşem

 

Ah çocuk, utandım kendimden

Anlamadığım, fark etmediğim tüm gerçeklerinden

Hep bir varmış bir yokmuş diye başlarken

Şimdi sen oldun en uzun hikayem…

Yazar: berraligezgin

Tutkulu bir öğrenci...

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s